Ik ben er nog, oktober 2016

Het is vast goed’ zei mijn vriendin vanavond toen ik haar belde. ‘Annette ik weet het niet, zei ik. Waarom denk je dat? Omdat ik weer van die pijnscheuten in mijn kop krijg. Ik weet dat het van die zenuwknop komt, maar toch . Het is sinds twee weken, weetje. En dan schiet het zo af en toe weer door mijn arm. Maar hé, hoe objectief ben ik in deze. Ik weet dat het ook van de bestraling kan komen, zei ik. Vast zei ze, het is vast goed. Maar mij wel gelijk bellen hé zei ze. Echt doen hoor. Ik bel je meteen zodra ik de uitslag weet, zei ik’.

Ik heb haar inderdaad meteen gebeld en het was net of ik haar voor het eerst mijn diagnose vertelde. ‘Met mij….Annette het is foute boel en goed ook’

Mijn scan van afgelopen vrijdag was zoals ik al aan had gevoeld niet goed. Er zijn meerdere metastasen gevonden. De tumorcellen hebben zich weer kunnen vermenigvuldigen onder mijn sleutelbeen en vonden het schijnbaar ook nodig om dan maar gelijk een uitstapje te maken naar de linkerkant van de luchtpijp. Alsof ze dat nog niet genoeg vonden hebben ze nu waarschijnlijk ook gelijk de rechterkant maar aangedaan. Ze hebben daar hun route kunnen vervolgen naar de hals en zijn op doorreis gegaan naar het bekken. Maar deze plekken worden nog nader onderzocht. Het is bizar te noemen dat een kankercel, een medicijn, wat remt en vernietigd op den duur te slim af is. Resistentie heeft plaats gevonden! Het biopt volgt.

Mijn gevoel is rustig, mijn hoofd is rustig, ik ben rustig. Ik wist dat deze dag ging komen. Ik wist dat ik op een dag te horen zou krijgen dat ik moest gaan stoppen met mijn medicatie. Ik wist dat ik te horen zou gaan krijgen dat de kanker de medicatie te slim af zou zijn. Hoe raar het misschien ook klinkt die angst ben ik nu kwijt. Net als de angst die ik had in mijn leven om kanker te krijgen verdween toen ik mijn diagnose kreeg. De angst om en voor mijn kinderen zal altijd blijven. Of het nu makkelijker word om mee te dealen weet ik niet. Het is alsof ik als het ware na deze dag heb toegeleefd, onbewust en bewust. Het zijn en blijven bijzondere processen die je door maakt. Die niet altijd leuk te noemen zijn, maar helaas onvermijdelijk.

Het geeft mij enorm veel rust dat mijn arts zijn plan de campagne klaar heeft liggen. De ontwikkelingen gaan snel. plan A, B, C en D liggen op tafel. Toeval bestaat niet, blijf ik zeggen. Net nu ik het nodig heb komen er twee studies aan waar mijn mutatie op kan gaan reageren. Immunotherapie gecombineerd met medicatie. Dinsdag gaan we het 1 en ander bespreken. Ik kan niet vertellen hoe ontzettend blij ik was toen hij mij dit vertelde. Ook de blijdschap was van zijn gezicht af te lezen. De tijd dringt en er is enigszins haast bij. Ook nu ga ik zeggen dat het aan gaat slaan, zoals ik altijd heb gedaan. Ik krijg weer extra tijd. En extra tijd is leven.

Binnenkort ga ik afscheid nemen van mijn huidige medicatie. Doelgerichte medicatie die ik vanaf 2 oktober 2014 heb mogen slikken. 2 jaar lang heb ik met deze medicatie een ontzettend humaan bestaan gehad. Wat het volgende traject gaat brengen weet ik niet. Maar wel weet ik dat ik de afgelopen 2 jaar een enorme geluksvogel ben geweest. Heel erg zelfs. Ik heb mijn ‘gewone leven’ redelijk kunnen voortzetten. Heb vanaf 2014, bijna 3 sinterklaasavonden mogen vieren, bijna 3 keer rond de kerstboom mogen zitten, de kinderen allemaal 2 / 3 jaar ouder zien mogen worden, heb ik de oudste letterlijk zien uitvliegen, afscheid genomen van en zo dankbaar voor het blijven van, de kans gekregen voor mijn missie om mijn kinderen te beschermen en heb ik nog steeds de allerliefste man van de wereld. En nog zoveel meer. Voor veel mensen zijn dit misschien gewoon jaarlijks terugkerende dingen, maar voor mij nu zo intens en belangrijk. En dit gun ik zoveel lotgenoten!

Ik ben er nog!

 

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *