Mijn gevoel, november 2016

Geplaatst

Hoe gaat het met je? Eigenlijk heel erg goed, zeg ik. Je ziet er ook zo goed uit. Dankje, en ik lach. En denk op dat moment, ach alleen de binnenkant is behoorlijk verrot. En ik lach om mijn eigen inwendige grapje. Terwijl ik weet dat dit grapje natuurlijk helemaal niet leuk is. Integendeel het is bittere ernst. Ooit omschreven door mij; zo bitter als de vrucht de bitter mellon. Maar toch is mijn leven niet bitter te noemen.

Afgelopen week kreeg ik de vraag om terug te kijken op het afgelopen jaar. Een jaar waarin ik heel veel heb meegemaakt. Een jaar met veel bijzondere ontmoetingen van veelal bijzondere mensen. Maar dit jaar heeft mij vooral innerlijk heel veel gebracht. Mijn kijk op mijn ziekte heeft mij niet veel doen veranderen maar merk ik wel dat ik steeds meer tot de kern van de zin van het leven kom. Dus daarbij ook mijn longkanker. Maar leef je dan intenser, vroeg hij. Ik vind het zo moeilijk om uit te leggen, zei ik. Als ik zeg dat ik nu eindelijk intens gelukkig ben nu ik longkanker heb gekregen, lieg ik. Als ik zeg dat ik de meerwaarde van het leven nu eindelijk mag en kan inzien omdat ik longkanker heb gekregen lieg ik ook. Ben ik dan gelukkiger geworden door het krijgen van longkanker? Snap jij nou wat ik bedoel? En ik kijk hem aan. Het is zo moeilijk uit te leggen. Weetje de wereld gaat door, ook onze dus ook mijn wereld, zeg ik. Misschien ligt juist de kracht wel in het feit dat de wereld door gaat. De boterhammen die in de ochtend gesmeerd moeten worden zodat de broodtrommels gevuld mee naar school gaan. De boodschappen die gedaan moeten worden. De postbode die de post door de brievenbus gooit. De kinderen die toch minstens 1 keer per dag uit elkaar gehaald moeten worden. Rob die elke ochtend tegen mij zegt , ik hou van jou. Elke dag, keer op keer weer is dit gewoon, gewoon de dagelijkse routine. Iets wat net als mijn longkanker elke dag weer terug komt. Ik ben niet intenser gaan leven. Ik vervloek het leven soms. Ik leef ook de laatste tijd niet in een roze bubbel. Ik verrek af en toe van de pijn omdat die klote tumor in mijn hals tegen die verrekte zenuw aandrukt. Dat je daardoor het idee krijgt dat je kop al vol met tumoren zit. Dat ik van ellende op de wc ga zitten met de deur op slot. Niet om mijn behoefte te doen. Nee, puur om met mijn voorhoofd op de koude stang voor mij te leunen. De kou te voelen, zodat het de zenuwpijn boven mijn linkeroog kan verdoven, totdat de pijnmedicatie zijn werk gaat doen. Soms voel ik mij net zo’n mopshondje, wat met zijn kop tegen de muur staat om maar door de kou verdoofd te worden omdat zijn hoofd vol met tumoren zit om dat het zo is doorgefokt. Het kan je zo ontzettend bang maken. Terwijl je weet dat je de vorige keer exact dezelfde klachten hebt gehad. Dat je weet dat die zenuwpijn veroorzaakt wordt door die tumor die zich in je hals heeft genesteld. Ik heb nog nooit iemand meegemaakt die een spel zo knetterhard kan spelen als kanker. Kanker is voor mij het spel Russische roulette. En toch, toch voel ik ook naast dit alles dat heerlijke gevoel van binnen. Is inderdaad die bekende zwarte vlek niet meer het middelpunt van mijn bestaan. Ben ik nu in staat om juist daaromheen te leven. En dat is zo fijn zeg ik tegen hem. Hij knikt.

Morgen ga ik mijn screening krijgen om wel of niet toegelaten te worden tot de nieuwe studie. Een Pet scanstudie met de immunotherapie Atezolizumab. Het is net alsof ik weer voor het eerst kom. Kom ik door de screening heen dan ga ik maandag beginnen met de eerste Petscan. Ik kom door de screening heen, dat moet. Net zoals ik destijds de juiste mutatie van de Braf bleek te hebben. Ik zeg ook nu weer dit middel gaat aanslaan. De dag van 4 november heeft weer een krasje opgeleverd op mijn ziel. Maar het heeft mij naast het enorme verdriet ook een intense rust gegeven. Een intense rust omdat ik weet dat ik niet bang hoeft te zijn. Bijna zweverig zat ik die bewuste avond op de bank en leek het alsof de wereld als een donzen dekbed om mij heen zat.

4 november, ik kijk mijn arts aan en ons codewoord viel weer. Ben je al zenuwachtig. Hij lacht en zegt nee. Ik ook niet, zeg ik. Dat is mijn gevoel.

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *