2016, december 2016

Geplaatst

2016, een jaar met veel vreugde, verdriet, nieuwe ontmoetingen, bijzondere gebeurtenissen, trots, media, loslaten, zelfkennis, mijn Missie, het leven en de dood. Wat heb ik veel meegemaakt in een relatief korte tijd. Het leven gaat zo snel. Dat ik het allemaal weer heb mogen meemaken is een geschenk. De doelen die ik voorheen nooit stelde zijn in mijn second life een zekere houvast geworden. Ik heb ze allemaal kunnen verwezenlijken. Met als extra cadeau mijn verjaardag mogen vieren, mijn oudste zoon in de grote mensen wereld mogen afleveren en mijn kinderen en mijn man weer een jaar ouder zien mogen worden. Maar ook oude vriendschappen zien herleven en nieuwe opgedaan. Maar vooral het leven mogen leven. Het was een mooi, bizar en soms onwerkelijk jaar.

Op 28 april 2016 mocht ik samen met mijn advocate Bénédicte Ficq op landelijke tv bekend maken dat ik aangifte zou gaan doen tegen de tabaksindustrie. Een advocate die ik als mens bijzonder waardeer! Het was bijzonder om nu eindelijk openbaar te kunnen maken waar we al maanden mee bezig waren. Het was spannend. Hoe zou het opgepakt worden, zou het überhaupt opgepakt worden. Zou ik goed kunnen verwoorden waarom ik wil dat de tabaksindustrie aangepakt moet worden. Zou ik uit mijn woorden kunnen komen. Allemaal vragen spookten die dag door mijn hoofd. De steady factor in dit geheel was Rob. Die avond ging het los. Net als de volgende dag. Dit had ik niet verwacht. Dit was waar ik op hoopte en ik niet alleen. Er kwamen heel veel reacties uit allerlei hoeken. De media pakte het goed op en vele interviews volgden. Zowel op radio als tv. Een maatschappelijke discussie was geboren.

De reacties waren verdeeld. Tegenover de positieve reacties stonden de negatieve. Iets waar je ook niet onderuit komt als je een onderwerp zo gevoelig als roken op deze manier in de openbaarheid brengt. Het fijne bij de positieve reacties was dat je wist dat deze mensen het begrepen, dat ze achter je stonden. De negatieve reacties daarin tegen, daar kon ik weinig mee. Deze werden meestal op social media geplaatst als reactie op. De weinige negatieve reacties die ik persoonlijk te horen kreeg gaven mij gelukkig wel de kans het uit te leggen. Wat soms wel en soms niet resulteerde in begrip voor mijn standpunt. Regelmatig kreeg ik de vraag hoe ik hiermee om ging. De beste manier voor mij was om deze negatieve reacties niet te lezen. Niet omdat ik het mij persoonlijk aantrok, maar meer omdat ik er niks mee kon. Soms als ik wel die behoefte had, wellicht uit nieuwsgierigheid, dan kon het soms heel frustrerend zijn. Net als ieder mens kan ik mij ook irriteren. Natuurlijk had ik ook wel eens de behoefte om te reageren. Maar als ik dit op dezelfde manier zou doen als deze personen, dan zou ik mij verlagen tot het niveau waaraan ik me juist irriteerde. Het is jammer dat deze reacties waarschijnlijk veelal voortkwamen uit onwetendheid, frustratie en het waarschijnlijk niet goed lezen of dan wel kunnen luisteren. Ik was er niks mee opgeschoten als ik zou reageren. Al geef ik toe dat het mij soms wel even heel lekker had geleken om eens alle remmingen daarin los te gooien.

Waar ik mij nog het meest over verbaasd heb waren de reacties van sommige mensen die dachten heel goed te weten wat goed voor mij zou zijn als persoon of ongeneeslijk zieke longkankerpatiënt. Zo was een af en toe geschreven reactie dat ik mijn resterende tijd beter aan mijn kinderen kon spenderen. Helaas moet ik deze mensen teleurstellen en zeggen dat het een illusie is om te denken dat ik 24/7 met de aangifte bezig ben geweest. Interviews en andere activiteiten zijn merendeels opgenomen in de tijd dat onze kinderen op school zaten. Het beheerste niet ons gezinsleven. Ook was het voor een aantal mensen moeilijk te begrijpen dat mijn gezin op bepaalde momenten betrokken was bij mijn missie. En dan doel ik met name op onze kinderen. Rob is ontzettend trots op mij, steunt mij volledig en staat 100 procent achter mijn missie. Hij is degene geweest die uiteindelijk voor mij de doorslag heeft gegeven om mijn missie op deze manier in de openbaarheid te brengen. Mijn missie die een missie is tegen de tabaksindustrie die jaagt op ‘mijn’ kinderen. Mijn kinderen horen bij en in ons leven. De enige eis die wij gesteld hebben is dat onze kinderen niet geïnterviewd werden. Ze hebben nooit iets tegen hun zin hoeven doen. Ik ben er heel erg trots op dat ik dit met mijn gezin heb kunnen en mogen doen. Ik ben er heel erg trots op dat ik mijn missie tot uitvoer heb kunnen en mogen brengen. Dat we met elkaar, mijn gezin en het vangnet van mensen, voor en achter de schermen, al zoveel hebben bereikt. Met daarbij mijn oprechte bewondering voor Wanda de kanter. Haar tomeloze energie en activisme is niet te evenaren. Het hoogtepunt was de aangifte op 29 september jl. Ik blijf geloven in een strafzaak tegen de tabaksindustrie. En de overwinning. Mijn nalatenschap!

Maar een jaar kent naast hoogtepunten helaas ook dieptepunten. Zo heeft het overlijden van lotgenoot Rosa mij heel veel verdriet gedaan. In het begin stadium van mijn diagnose had ik met één lotgenoot contact. Dit was voldoende voor mij. De contacten die ik tot dan toe had met lotgenoten waren voornamelijk via social media. Iets wat ik ook zo wilde houden. Wellicht een stuk zelfbescherming. En toch kreeg ik met Rosa contact buiten die virtuele wereld om. Kreeg ik persoonlijk contact met haar. Praatte ik met haar en kon ik in haar ogen kijken. Ze was een bijzondere vrouw. De laatste maanden voor haar dood hadden we intensief contact met elkaar, de drie meiden van de BARclub. Het was bijzonder en waardevol te noemen. Maar ook moeilijk op bepaalde momenten. Van een afstand, de zijlijn zie je dat iemand stukje bij beetje afscheid moet nemen van het leven. Het was zo oneerlijk. Nog dagelijks denk ik aan haar.

Door haar dood werd ik geconfronteerd met mijn eigen sterfelijkheid, maar vooral met mijn eigen karakter. Haar dood heeft mij terug gebracht naar de basis en heeft mij veel doen nadenken over mijn eigen leven. Had ik rust nodig in mijn hoofd. Kon ik soms met een bepaalde jaloezie kijken naar mensen om mij heen. Het gemak wat ik zag waarmee zij de wereld benaderen, misschien zelfs wel egocentrisch te noemen. Was het gras bij de buren dan toch groener? Bezorgd om nagenoeg de hele wereld, zorgzaam, onzeker, bang om te kwetsen, een enorm rechtvaardigheid gevoel, een solist, kookgek, moeder in hoofdletters voor haar kinderen. Dat ben jij, zegt Rob. Hij heeft gelijk, dat ben ik. Het is een leerproces merk ik nu. Dit hele jaar is een leerproces geweest. En dat heeft mooie kanten maar is het soms ook moeilijk. Hoe lang ik leef weet niemand. Zo zal ik moeten accepteren dat ik mijn energie moet gaan verdelen. Ik nee, mag en kan zeggen. Van mijn hart geen moordkuil moet maken, en soms wat beter voor mijzelf moet op komen. Maar zal de lach, de humor en het geluk onveranderd blijven.

Volgend jaar wordt wederom een jaar vol bijzonderheden. Een jaar om naar uit te kijken. Zo zal moeten gaan uitwijzen of het medicijn, mijn immunotherapie Atezolizumab, gaat werken. En zeg ik net als bij mijn vorige medicatie dat het aan gaat slaan. Wat zal die eerste scan weer spannend zijn. Zijn we inderdaad weer terug bij af. Maar door de ervaringen heen de afgelopen maanden is het nu een ander proces geworden waar we doorheen gaan. Makkelijker wil ik het absoluut niet noemen. Ik denk zelfs dat de angst misschien wel vaker om de hoek wil kijken. Maar ben ik beter in staat om dit gevoel te relativeren. En dit voelt goed voor mij. Komend jaar ga ik het rustiger aan doen. Het moet, al zou ik willen dat het niet zo was. Natuurlijk blijft naast mijn gezin, mijn aangifte en SOS een sterk aanwezige factor in mijn leven. Het is mijn Missie. En een missie wil je graag voltooien. Inmiddels heb ik ruim 17.000 stemmen en dat is slechts 1 promille van ons aantal inwoners. En dat zouden er gevoelsmatig zoveel meer moeten zijn. Als men precies zou begrijpen waar deze zaak om draait! Hoe mooi zou het zijn als elke roker die voornemens is per januari 2017 te stoppen met roken zijn stem uitbrengt op sick of smoking. Dit zou betekenen dat dit minstens een veelvoud van het aantal stemmen van nu zou kunnen opleveren.

Als afsluiting van het jaar 2016 komt er een mooi interview in de Stentor. Een terugblik op het jaar 2016. Maar 2017 is ook vooruit kijken. Er komen mooie dingen aan. Ondanks de rust die ik in ga bouwen zit ik niet stil. Waar ik ontzettend trots op ben is de documentaireserie die in 2017 uitgezonden gaat worden door BNN–VARA. Het gaat een documentaireserie worden over het Advocatenkantoor Ficq en Meijering. Tijdens deze documentaire krijgt men een kijk achter de schermen van het advocatenkantoor en zal onze zaak als een rode draad door de documentaire heen te zien zijn. Net als mijn persoonlijke leven en de motivatie voor het starten van mijn missie tegen de tabaksindustrie. De documentaire wordt gemaakt door Monique Nolte, onder andere van Het beste voor Kees. Ik beschouw dit als een erfenis die ik ooit mag nalaten aan mijn kinderen.

 

Elke keer blijft het spannend en misschien is dat ook goed. Alert zijn en blijven zie ik nu als een onmisbaar iets in mijn leven! En tot op de dag van vandaag is dit aanwezig, ieder dag weer. Ik sta niet meer iedere dag op met de gedachte dat ik kanker heb. Maar die gedachte is wel elke dag even aanwezig in mijn hoofd. En niet alleen in het mijne. Het is een jaar geweest wat samenhangt van flarden met kanker, ziekenhuis, bloedprikken, echo’s, scans, verdriet, een lach, heel erg houden van, de dood, mijn kinderen, mijn allerliefste, mijn dierbaren, de toekomst en verrijking.

31 december 2014. Deze woorden blijven een rode draad in mijn leven

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *